كت وشلوار

سه‌شنبه 19 مهر 1384

امروز بايد براي جشني كه فردا سفير براي روز اسپانيايي ها گرفته يك دست كت و شلوار مي خريدم. هرگز تا حالا دوست نداشتم اينجور چيزا رو تنهايي بخرم چون نمي تونم از اين تصور غيرمنطقي كه مي خوان سرم كلاه بذارن خودمو رها كنم مخصوصاً تو اين كشور كه چونه زدن يك روال معمول براي خريد كالاست.
اول از همه وارد يك مغازه كوچيك شدم. چند دست كت و شلوار ديدم و يكي رو انتخاب كردم. صاحب مغازه از من 150 دلار خواست ولي بنظرم زياد اومد. سعي كردم باهاش چونه بزنم ولي ناراحت شد. بنظر مي رسيد بهش برخورده، بدون اينكه بهش نگاه كنم كت رو در آوردم و همونجايي كه بود آويزونش كردم. شروع كردم به قدم زدن تو خيابون براي اينكه مغازه ديگه اي رو پيدا كنم كه اتفاقي دو تا از دختراي دانشجوم رو ديدم. كار خاصي نداشن كه انجام بدن چون كلاسشون تشكيل نشده بود و بهم پيشنهاد دادن براي پيدا كردن كت و شلوار بهم كمك كنن. با تاكسي منو به مغازه هاي مختلفي بردن و بحثاي كوتاه اما مهربانانه اي باهاشون داشتم چون بهم اجازه نمي دادن كرايه تاكسي رو حساب كنم.
بعد از كلي مغازه ديدن و قيمت هاي غير منطقي اونها فهميدم قيمت همون مغازه اولي علاوه بر شيك تر بودن كت و شلوارش خيلي عادلانه تر بوده. به همين دليل دوباره به مغازه آقاي بداخلاق برگشتيم. وقتي دانشجوهام براش توضيح دادن كه از اسپانيا براي تدريس در دانشگاه به ايران اومده ام رفتارش عوض شد. يهو بد خلقيش تبديل به مهربوني بيش از حد شد و مرتب دست راستش رو روي قلبش مي ذاشت. بالاخره من كتو شلوارو خريدم، فروشنده پول خوبي به جيب زد و دانشجوهام اسپانيايي شونو تقويت كردن و همگي يك دوستي زيبا رو آغاز كرديم.

Martes, 11 de Octubre de 2005