دريغ از خارجي

چهارشنبه 13 مهر 1384

در ايران خارجي وجود نداره. البته اگه افغاني ها رو در نظر نگيريم كه در ايران همون رفتاري باهاشون ميشه كه با مراكشي ها در اسپانيا، مكزيكي ها در امريكا، هائيتي ياييها در جمهوري دومينيكن و نيكاراگوئه اي ها در كاستاريكا. از اونجايي كه يه آدم عجيب و غريب تو اين كشور هستم مردم اينجا بهم لبخند ميزنن و هر دفعه كه به مغازه ميرم شماره تلفنشونو به من ميدن. من ازشون ميپرسم: براي چي؟ نه من فارسي بلد هستم و نه تو انگليسي. اونا هم كه نمي دونن من چي ميگم به خنده ادامه ميدن و من بايد شمارشونو نگه دارم...
و ناراحت ميشم از اينكه ميدونم هرگز باهاشون تماس نخواهم گرفت.

Miércoles, 05 de Octubre de 2005